สายลมที่หวังดี
...........................
ในค่ำคืนเดียวดาย
ดาวดวงนั้นยังกระพริบตอบ
แม้จะนานๆครั้ง
dragonV
แอบส่งดอกไม้ไปให้ เธอไม่รู้หรอก
กับสิ่งดีๆให้เธอ เธอไม่รู้
ยังคงปิดบังซ่อนอยู่
เธอไม่ต้องรู้ว่าฉันนั้นคือใคร
ส่งความคิดถึงไปให้ เธอไม่รู้หรอก
เป็นกำลังใจให้เธอ อยู่เสมอ
แม้เราไม่ได้พบเจอ
อย่าเดาเลยเธอว่าฉันนั้นเป็นใคร
ฉันอาจเป็นสายฝนเมื่อเธอร้อนใจ
อบอุ่นเหมือนไฟเมื่อเธอเหน็บหนาว
อาจเป็นดนตรีกล่อมเธอเมื่อเหงา
อาจเป็นแสงดาวเมื่อเธอแหงนมอง
แค่เพียงช่วยรับมันไปในทุกๆอย่าง
ก็เพียงต้องการให้เธอมีสุขเสมอ
แม้เราไม่ได้พบเจอ
อย่าเดาเลยเธอว่าฉันนั้นเป็นใคร
ฉันอาจเป็นสายฝนเมื่อเธอร้อนใจ
อบอุ่นเหมือนไฟเมื่อเธอเหน็บหนาว
อาจเป็นดนตรีกล่อมเธอเมื่อเหงา
อาจเป็นแสงดาวเมื่อเธอแหงนมอง
แล้วเมื่อถึงเวลาก็จะรู้
เหตุผลที่ฉันนั้นทำให้เธอไป
เธอเขียนข้อความหนึ่งไปกับดอกไม้
ให้เธอเรียกฉันว่าสายลมที่หวังดี
การได้เสพความรู้สึกร้าวรานใจบ้าง ในบางขณะ
นับเป็นอารมณ์ที่สุนทรีย์
ก่อให้เกืดอารมณ์กวี
เหมือนคนแต่งกลอน
ถ้าไม่ตกหลุมรัก ก็อกหัก
คนสองประเภทนี้ แต่งกาพย์กลอนไพเราะนัก
อารมณ์ รักโลภโกรธหลงของมนุษย์
ผลักดันให้เกิดการกระทำ
และก่อให้เกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย
จารึกเป็นโศกนาฏกรรมร้อยล้านเรื่อง
ลองคิดดูเล่นๆ...ถ้ามนุษย์ทุกคนไม่มีความรู้สึกที่ว่า
วันๆคงอยู่กันนิ่งๆ เป็นพรหมลูกฟัก
คงเซ็งแย่
แต่ก็หวังว่าโศกนาฏกรรมซ้ำซากเหล่านั้น
จะไม่เกิดขึ้นกับคนที่เราเป็นห่วง
....ก็แค่เป็นห่วงน่ะ....
